جز گل خشکیده ای و برق نگاهت

                           از تو در این گوشه یادگار ندارم

                                                         زان شب غمگین که از کنار تو رفتم

                                     یک نفس از دست غم قرار ندارم

آن گل خشکیده شرح حال دلم بود

                                       از دل بر درد خویش با تو چه گویم؟

  جز به تو از سوز عشق با که بنالم ؟

                                     جز زتو درمان درد از که بجویم؟

میگریم همه می گویند  چرا؟

                         هیچ نمی گویم.....همه درد دل برایم گفتند...

اما بر درد من هیچ کس مرحم نداد!!

                             منتظر می مانم باز هم

                                                        خبری نیست از آنها

من میگیرم و نالان دردی در دل دارم

                             باز می گویند چرا میگیری؟

بی خبر از آنند که .......

                                   من از تو گریانم

 تو  :

آسمان آبی و روشنی

من :

چون کبوتری که پرم در هوای تو

 یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

                             با اشک شرم خویشتن بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح

                             بگذار تا بنوشمت ای چشمه شراب

 بیمار خنده های توام

                                  بیشتر بخند

 خورشید آرزوی منی

                                          گرمتر بتاب...

چقدر دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد چرا نگاههايت انقدر غمگين است ؟

 چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است ؟

          اما افسوس ...

هيچ كس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره .

 اري با تو هستم ..

 با تويي كه از كنارم گذشتي...

و حتي يك بار هم نپرسيدي چرا

                                              چشم هايت هميشه بارانيست...

 دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست

                                    گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ...

                                 غـــــريبه !

 اين درد مشترک من و توست

                        که گاهي نمي توانيم در چشمهاي يکد يگــرنگــــاه کنيم

 مي خوام برات يه يادگاري بنويسم .

 گفتم:کجا ؟

گفت : رو قلبت .

 گفتم مگه مي توني ؟

گفت : آره سخت نيست ، آسونه.

 گفتم باشه .بنويس تا هميشه يادگاري بمونه.

 يه خنجر برداشت .

گفتم اين چيه ؟

 گفت : سيسسسسس.

ساکت شدم .

 گفتم : بنويس ديگه ، چرا معطلي .

خنجرو برداشت و با تيزي خنجر نوشت .

 دوست دارم ديوونه.

 اون رفته ، خيلي وقته ، کجا ؟

 نمي دونم ....

 اما هنوز زخم خنجرش يادگاري رو قلبم مونده.

                                    دوست دارم ديوونه

چقدر دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد چرا نگاههايت انقدر غمگين است ؟

چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است ؟

                                          اما افسوس ...

 هيچ كس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره ....

 آري با تو هستم ..

 با تويي كه از كنارم گذشتي...

 و حتي يك بار هم نپرسيدي چرا

                                چشم هايت هميشه بارانيست...

           عاشقانه ترين نگاهم را روي قايقي از باد نشاندم

                                  و پارو زنان سوي تو فرستادم

   وقتي به ساحل نگاه تو رسيد

                        تو چشمانت را بستي و قايقم غرق شد

غصه نخور مسافر

ز دل تو می دون

                          شمع می سوزد وپروانه به دورش چرخد

                            من که می سوزم پروانه ندارم چه کنم؟

دوباره قلب من و تو از تو سينه پر مي گيره

هر چي بود از غم غصه با نگاه تو مي ميره

بزار تا سپيده ي صبح صد تا شعر از تو بسازم

اين دل من تاقيامت واسه چيدنت خرابه

 وقتی به جای شادی زانوی غم گرفتم

                          وقتی برای قلبت همسايه ای دگر هست

                                                      وقتی برای اشكت هم غصه ای دگر هست

 وقتی برای ديدار وقتی برای من نيست

                        وقتي برای احساس قلبی به نام دل نيست

                                                        چرا به من نگفتی جشنی برای من نيست ؟

                         چرا به من نگفتی قلبت از آن من نيست ؟

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

                                         شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

تو چیستی که من از موج هر تبسم تو

                                           چون قایق سر گشته روی مردابم

عطر یاد تو چه آرام آمد         

               وچه آرام مرا پیدا کرد

                                               و چه آرام مرا عاشق کرد

                                                                           و چه آرام مرا رسوا کرد

روزی که چشمانم تو را دید تنها روزی بود که حکمت دیدن را دریافتم

و روزی که رفتی حکمت گریستن را

اما نبودی که چگونه بی تو اشکهایم می بارید

                      و وقتی چهره ات را برگرداندی مرا بی اشک دیدی

                                                                          گمان بردی که من سنگم

              باشد که عاشقت باشم

                             چرا که عاشقت هستم چه بی تو چه با تو

            زندگی را دوست دارم نه در قفس

                                                      بوسه را دوست دارم نه در هوس

                   تو را دوسـت دارم تا آخرين نفس

 تاريکي را دوست دارم اگر تو شمعم باشي

 تنهايي را دوست دارم اگر تو در کنارم باشي

 مرگ را دوست دارم اگر بيادم باشي

 تو را دوست دارم حتي اگر بيادم نباشي

چشمانت را براي زندگي مي خواهم

                اسمت را براي دلخوشي مي خوانم

                                       دلت را براي عاشقي مي خواهم

                                                                    صدايت را براي شادابي مي شنوم

                                              دستت را براي نوازش

                     و پايت را براي همراهي مي خواهم

      عطرت را براي مستي مي بويم

   خيالت را براي پرواز مي خواهم

                                          و خودت را نيز براي پرستش